Οι υπόλοιποι συγχωριανοί μας λοιπόν έχουν ξεσκιστεί στον αδελφοκτόνο, επώνυμο πόλεμο στο φέισμπουκ για το ποιος αγαπάει το χωριό μας περισσότερο. Με αφορμή το άγαλμα του Πήγασου, Σφίγγας, Σκύλου, Κενταύρου, εν μέσω καύσωνα, άρχισαν οι κατηγόριες με πομπούς και αποδέκτες, τις πλέον επιφανείς και προβεβλημένες περσόνες του χωριού μας. Μεταξύ των υπολοίπων προέκυψαν υπονοούμενα (τί υπονοούμενα, κανονικές δημόσιες αποκαλύψεις αποτελούν) ότι προβεβλημένος, αγνώμων καλλιτέχνης του χωριού μας, εκθέτει τα έργα του τζάμπα σε δημόσιες αίθουσες που του παραχωρούνται χαριστικά, ενώ δεν θα έπρεπε, ενώ συνταξιούχα φυσιοδίφισσα είναι στο payroll για να κάνει τον κλακαδόρο στα έργα και τις ημέρες των αρχών του χωριού μας.
Σήμερα δε, με αφορμή τα λαμπάκια του Γιοφυρού, προέκυψε άλλη κατηγορία από την σκιώδη Κοινοτάρχισσα (που αν το ήθελε θα ήταν κανονική κοινοτάρχισσα τώρα και την παρακαλούσαν να την κάνουν), ότι ο τρελογιατρός της καρδιάς μας, έχει λάβει το χρίσμα, κάτω από το τραπέζι για να κάνει κουμάντο στα τα του χωριού μας, σε υπουργεία, τεχνικά γραφεία, οργανισμούς, Ευρωπαϊκή Ένωση και ΟΗΕ.
Κι επειδή ως γνωστό όλοι έχουν από μια άποψη, μερικοί δε, της κάνουν και λεύκανση, έρχομαι και γω να σας δείξω την δική μου, ολόλευκη:
Από πότε απαγορεύεται να συναντάμε υπουργούς, γραμματείς, δημάρχους, νομαρχαίους, δημόσιους φορείς, οργανισμούς, υπηρεσίες και να καταθέτουμε προφορικά ή γραπτά τις θέσεις, απόψεις προτάσεις μας για το χωριό μας, τη γειτονιά μας, την πολυκατοικία μας; Χρειάζεται την έγκριση της κοινοτάρχισα και του Χαρούλη για να συναντιέμαι και να συζητάω ότι μου γουστάρει για το χωριό μου; Αν καταφέρω και εξασφαλίσω ραντεβού με τον Πρωθυπουργό ή τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και μου επιτρέψουν να καταθέσω μια άποψη, δύο πράγματα θα συμβούν: ή που θα βάλουν τις φωνές και θα απολύσουν τη γραμματεία τους που έκλεισαν ραντεβού στον παρανοϊκό που έχει κι άποψη κιόλας ή που θα παραλάβουν την άποψή μου και θα μου απαντήσουν ευγενικά ότι θα την λάβουν σοβαρά υπόψιν. Πιστεύει στα αλήθεια η wannabe υποψήφια Δήμαρχος, βουλευτής, Νομάρχισσα, ότι όσοι (ας υποθέσουμε) ότι συναντούν στα σαλόνια του Κολωνακίου και συζητούν με τον γιατρό σχετικά με θέματα του χωριού μας, δεσμεύονται από την άποψη και την πρόταση ή την μελέτη του πατριδολάτρη; Και τον εγκαλεί δημοσίως κι αυτόν και τις αρχές του χωριού στην τάξη; Οφείλει να απολογηθεί με ποιόν θεσμικό ρόλο συναντιέται με υπουργούς, στρατηγούς, ανθυποπυροσβέστες και Αγιορείτες μοναχούς; Με τον θεσμικό ρόλο του παρκαδόρου. Και πετάχτηκε κι ένας από τους πολλούς πολιτικούς άνακτες, να μιλήσει για παρακράτος, του χωριού! Να απολογηθώ κι εγώ ότι χθες στο Πασαλιμάνι συνάντησα μια τύπισσα που γνώρισα στα ΚΤΕΛ στην Καβάλα κι από τότε γίναμε φίλες στο instagram και της είπα την άποψή μου για τη διπλή γεφύρωση του Αράχθου, με την ιδιότητα του Ταμία στο ΔΣ του ΑΟ Παχυκαλάμου.
Έχω χρόνια που το έγραψα: όλα ξεκίνησαν από την πρώτη εβδομάδα μετά τις Δημοτικές εκλογές, τότε! Με το καλημέρα της νέας, ανανεωμένης θητείας, ανακοινώθηκε με τυμπανοκρουσίες η Εθνική της Άρτας! Εκεί, τότε, έπαψε η Άρτα να είναι πόλη. Οι μεταγραφές από συνδυασμό σε συνδυασμό έγιναν συνήθης πρακτική, άρχισαν τα όμορφα τα λόγια τα μεγάλα ότι "στα τοπικά δεν υπάρχουν ιδεολογίες", αντίπαλοι, επικεφαλής συνδυασμών, έδωσαν τα χέρια και με τις ευλογίες τους, άρχισε η συνδιαλλαγή. Ποια συνδιαλλαγή; Ποιοι θα γίνουν αντιδήμαρχοι, ποιοι θα λαμβάνουν μισθό, ποιοι δημόσιοι υπάλληλοι θα εκλεγούν για να πάρουν μετάθεση από την οργανική τους θέση πίσω στο χωριό μας, την Άρτα, σε ποια γραφεία μελετών θα πάνε τα λεφτά των μελετών, που θα πάνε τα μεγάλα έργα των εκαττομυρίων, σε ποιους θα πάνε οι απευθείας αναθέσεις για καλοκαιρινές συναυλίες, αγώνες του γιοφυριού, θέατρα σε προσωρινά τσαντίρια. Όλα ηθικά και νόμιμα! Κι αυτή η συνδιαλλαγή, άνοιξε την όρεξη σε κάθε άνεργο, άεργο, δημόσιο υπάλληλο ή λειτουργό που υπηρετεί μακριά, σε κάθε πονεμένο εν τέλει, αφανή, ολίγιστο, κοιτώντας το προσωπικό του όφελος, να δηλώνει ξαφνικά πολιτικός και να λαμβάνει μόνος του τη δικαιωματικότητα να μας βομβαρδίζει καθημερινά στο facebook με τις απόψεις του κι οι πιο τολμηροί, αγενείς και ξεδιάντροποι, να πασχίζουν να βάλουν μυαλό σε όσους τολμούν να εκφράζουν άποψη διαφορετική από τη δικιά τους. Αυτή η Εθνική Άρτας λοιπόν, έχει διχάσει την πόλη σε δικούς μας και τους άλλους. Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν όλοι οι τοπικοί content creators της Άρτας έχουν υπάρξει υποψήφιοι. Οι πιο φωνακλάδες δε, δεν κατάφεραν να μας πείσουν για να τους εκλέξουμε. Αυτός ο αχταρμάς που καθιερώθηκε τότε, εξαφάνισε κάθε ηθικό φραγμό, κάθε ίχνος αστικής ευγένειας, κάθε ελπίδα για προοπτική κι εξέλιξη. Από τότε βγαίνουν στον αφρό οι πιο κενοί τενεκέδες, οι πιο καπάτσοι ναρκισσιστές, οι πιο μάγκες χοντρόπετσοι, αυτοί που στον τομέα τους ήταν αποτυχημένοι και δεν κατάφεραν με άλλο τρόπο να αναδειχθούν. Βρήκαν το νόημα και το βόλεμα, στην τοπική πολιτική.
Και γιατί αναδείχτηκαν αυτοί κι όχι οι άλλοι, οι ικανοί; Γιατί οι ικανοί κοιτάνε και κάνουν την δουλειά τους. Και την κάνουν την δουλειά τους πολύ καλά. Τρελοί είναι να αφήσουν την ευημερία τους για να πείσουν τους βλάκες χωρίς φαντασία, χωρίς εμπειρία, χωρίς ικανότητα, χωρίς προσλαμβάνουσες να κάνουν πίσω. Οι ικανοί της πόλης, τους αφήνουν τους ανίκανους στο echo champer που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει με τους κλακαδόρους τους, να κάνουν όσο θόρυβο θέλουν. Μόνοι τους θα κουφαθούν και θα γκαβωθούν.
Αυτά λοιπόν και μην ξεχάσετε την επόμενη φορά που θα πάτε στο Μονοπλιό να τραβήξετε φωτογραφία τα οπίσθια του Πήγασου και να την ανεβάσετε την φωτογραφία στο Φου μπου, συνοδευόμενη με την άποψή σας, εάν το άλογο έχει κι αυτό άποψη από πίσω κι αν ο Παπαγιάννης του έχει κάνει λεύκανση.
